Opvoeding?

Ik ben maar eens achter de computer gekropen, om te kijken of ik wat op papier kan krijgen.

Ze zeggen oefening baart kunst, dus ik ga maar eens van start.

Odette vroeg pas langs haar neus weg aan mij, of dat er in het boekje weer niet eens iets over opvoeding van de [wolfhond] kon verschijnen. Ik vroeg of dat ik mij aangesproken moest voelen, en dat bleek zo te zijn. En dan komt het volgende punt, waar ga je dan over beginnen?

Voor mij is opvoeden van een hond zoete koek, na zestien puppen, ongeveer een meter boeken, heel veel verschillende soorten trainingen en gevolgde cursussen over dit onderwerp heb ik een duidelijk standpunt over hoe ik graag een pup opvoed. Mijn duidelijke mening is dat de opvoeding van een pup staat of valt door de baas van de hond. Deze is degene die het moet doen, en als deze een bepaald standpunt heeft over de omgang met zijn hond, ook al is die in jou honds denkende ogen nog zo verkeerd ,dan kun je gewoon weg niets beginnen.

Ik kan natuurlijk wel uitleggen , hoe ik er zelf over denk, en vele deskundigen op honden gebied met mij en dat lijkt mij wel leuk om te doen, maar waar begin je dan?

Ik heb dus maar besloten om bij het begin te beginnen, en dat is bij de fokker in het nest.

Zodra de puppen geboren zijn moeten ze ingeprent worden op allerlei luchtjes, dit is het eerste wat de fokker moet doen! Hier ben ik absoluut van overtuigd. Dit doe je dus zodra de pup geboren is, je houdt de pup voor je gezicht zodat hij je ruikt, hier reageren ze allemaal verschillend op.

De één houdt zich stil en de ander draait zich dan al in allerlei bochten omdat hij het maar niets vindt ,en weer een andere zet het meteen op een gillen.

Daarbij heb je nog een moeder die je argwanend in het oog houdt, want stel je voor dat er wat met haar kind gebeurd, zeker als de puppen net geboren zijn kun je niet voorzichtig genoeg zijn met de gevoelens van mama. De liefste hond kan door invloed van haar moederlijke hormonen een zeer beschermende furie worden! Deze toestand duurt tot de puppen ongeveer drie weken zijn. En hier hebben we ook respect voor, iedereen wordt dan ook vriendelijk verzocht om ons huis de eerste drie weken te mijden, je kunt het namelijk de meeste mensen niet wijs maken om afstand te houden, en alleen maar even om een hoekje te kijken ,en dan meteen weer weg te gaan, als je een reis moet maken van twee uur om je pup te zien en na twee minuten weer op straat te staat. Deze taken laten we dus aan mensen over die dichter in de buurt wonen , zij krijgen de opdracht te komen als een van ons de moeder uit gaat laten .

Ze worden dan zo vriendelijk mogelijk verzocht om met schone kleren te komen, hun schoenen uit te doen ,hun handen te wassen met ontsmettingsmiddel en dan volop in de werpkist te gaan hangen en iedere pup voorzichtig vast te pakken en aan hem te laten ruiken.

Je begrijpt zeker wel dat , dat voor de meeste geen probleem is! Zo krijgen de puppen dus hun eerste inprenting op mensen overgebracht!

Dit is gewoon een must voor iedere hond.

Als de ogen en oren van de pup open gaan begint het socialiseren en inprenten op van alles en nog wat. Een radio doet in deze fase wonderen.

Na drie weken gaan ze de werpkist verlaten en hun omgeving verkennen, de een is haantje de voorste, de ander een voorzichtig ondernemertje , maar uiteindelijk gaan ze allemaal van alles uitproberen. Hoe smaakt alles ,hoe kun je het snelst van A naar B komen, wat zijn je grenzen en wat zijn de grenzen van je broers en zussen en je moeder.

Hier kan ik uren naar kijken en de boel bestuderen. Je kunt dan ook al zien hoe hun moeder ze met engelengeduld wijs maakt hoe je ,je dient te gedragen in de honden wereld en dit is de eerste aanleiding om als mens honds gedrag te observeren.

Het eerste wat je er van kan leren, is , hoe de moeder haar puppen terecht wijst, en hoe zij ze leert op wat voor manier ze zich onderdanig op dienen te stellen.

Het is een subtiel spelletje van moeder natuur, het gaat er heus niet zo hard aan toe dan wat wij als mensen met elkaar doen.

Ze slaan elkaar ten eerste nooit, voeren geen superlange bulderende gesprekken, en sluiten geen compromissen. Het schoppen naar elkaar komt al helemaal nooit voor.

Met de voorpoten worden naar elkaar wel maaiende bewegingen gemaakt, maar dit is een uitnodiging tot spel, en niet zoals bij katten een mep uitdelen, dus een hond begrijpt dat verkeerd en denkt als de kat des huises dat naar hem doet in eerste instantie dat er gespeeld gaat worden. Als hij kennis gemaakt heeft met nagels dan weet hij precies hoe lang de poten van de kat zijn en zal voortaan voldoende afstand houden. Dit gebeurd ook met mensen armen, als hij daar verschillende keren op een negatieve manier kennis mee gemaakt heeft dan zal de hond ook bij ons voldoende afstand houden. Dit zie je vaak bij honden die bij de baas geroepen worden als ze los lopen ,de hond houdt net voldoende afstand van de baas zodat deze er net niet bij kan, en dat heeft de baas altijd aan zichzelf te danken! De hond weet namelijk uit ervaring precies hoe lang de armen van de baas zijn, hij heeft hier al kennis mee gemaakt als de baas hem wilde vangen. De eerste keren, lukt dit maar na een paar keer weet hij precies hoe lang die armen zijn, en kijkt er wel voor uit.

De hond wordt vermenselijkt, er worden hele donder preken tegen hem afgestoken als hij niet komt. Ik zou ook wel uitkijken als er één zo tegen mij zou staan te grommen. En als zo’n hond dan uiteindelijk komt (je ziet al aan zijn hele houding dat hij zich al in elkaar drukt van angst) dan krijgt hij ook er ook nog eens van langs dat het een lieve lust is, en krijgt nog eens een preek te horen, ja, mensen wat zou je nu zelf doen als je uit ervaring al weet dat je het moet horen en voelen als je, na wat dralen toch maar naar je echtgeno(o)t(e) toe gaat en er dan van langs krijgt, maar je kunt ook geen echtscheiding aanvragen!

En als trouw dier bijt je ook zomaar niet van je af, dat zit niet in de aard van de wolfhond. Wat zit je als hond dan toch in een ronduit benarde positie, echt gezegend ben je niet met zo’n baas, of wel soms. Terug komend op de moeder van de pup, dan vraag je, je af , :Hoe doet zij dat nou ?Wat hierbij opvalt is, dat de moeder haar puppen lokt met haar geweldige melkfabriek die onder haar buik hangt, ook maakt zij hoge geluidjes naar haar puppen, soms tot vervelends toe, midden in de nacht als de puppen ongeveer vier weken zijn begint zij hiermee, ze loopt naar haar nest met puppen en maakt hoge geluidjes tegen ze, als de puppen dan allemaal wakker zijn ,loopt ze op haar gemak weg en geniet van de piepende puppen die er lekker niet bij kunnen, maar wel naar haar toe zijn gekomen.

Ze heeft even gecontroleerd of ze er allemaal nog zijn en het nog doen, en gaat dan vervolgens als zij ze een ferme lik gegeven heeft weer heerlijk slapen. Op deze manier leert zij de puppen te komen, het eten wat ze bij haar heeft en de hoge geluidjes die ze maakt klinken de puppen als muziek in de oren! Op deze manier kun je dus met je pup omgaan om hem bij je te krijgen, op een vriendelijke manier roepen het liefst met hoge intonatie, eventueel wat lekkers wat je de pup al van te voren hebt laten ruiken, of als je hond op spelen gericht is zijn lievelingsspeeltje wat je de pup laat zien.

Als de hond niet meteen komt, kun je ook een stukje weg lopen, de pup voelt zich dan niet meer door je gesterkt, en zal vaak achter je aan komen. Op die manier maak je hem ook meteen duidelijk dat jij de leider bent en dat jij gevolgd moet worden, en dat niet de pup de dienst uit maakt, waar er naartoe gegaan wordt. Dit kun je in het begin heel goed in huis oefenen, zodra de pup naar je kijkt, roep je zijn naam, op dat moment heb je zijn aandacht!

Maar bij zijn naam ga je pas een commando zeggen als hij werkelijk naar je toe komt , en niet als hij meteen de andere kant uit kijkt.

Hij hoort je dan wel het commando zeggen, maar weet nog niet wat je bedoelt, dus heeft het totaal geen zin om iets te zeggen als hij het toch niet doet.

Komt de pup echter wel naar je toe, dan prijs je hem meteen met een hoog stem geluid ,en zegt meteen het commando, bijv: dat is braaf ,dat is HIER, met de klemtoon op hier. Als de pup helemaal bij je is aai je hem onder zijn bek, of hals, en laat hem merken dat je blij bent dat hij bij je gekomen is. Soms geef je de pup ook nog wat lekkers, kijk dan maar eens hoe snel hij het allemaal door heeft. Een extra stimulans kan de voerbak ook nog zijn , hier doe je het zelfde zoals hierboven en de beloning komt als hij bij je is. Wat wij ook doen is in de kamer op de grond gaan zitten, ongeveer 5 meter van elkaar af met de gezichten naar elkaar toe. We nemen beide iets wat de hond leuk of lekker vindt en lokken hem dan van de een naar de ander met een hoop bombarie. En iedere keer als de pup bij je komt wordt die beloond voor het komen. Hij hoort dus iedere keer als hij bij iemand aankomt het zelfde woord HIER en krijgt alleen maar positieve beloningen. Je moet eens opletten hoe snel hij het dan weet wat dat woord betekend!

Conny Reek