HOE KON JE !

Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte je aan het

lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen

en wat vermoorde kussentjes, werd ik je beste vriend.

Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon

je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te

kriebelen.

Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het

vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet

nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je

diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven

voorstellen.We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten

ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het

hoorntje want "ijs is slecht voor honden" zei je) en ik deed lange dutjes in

de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.

Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer

tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je,

troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als

je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het huis rond als je

thuis kwam.

En toen werd je verliefd. Zij, inmiddels je vrouw, is geen "hondenmens".

Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te

geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.

Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was

gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook

bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en

ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen of naar de schuur.

Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de

liefde".

Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken

zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten

mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun

aanraking. Jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam en ik zou hen met mijn

leven verdedigd hebben als het nodig was geweest. ik glipte stiekem in hun

bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachten we

op het geluid van jouw auto op de oprit.

Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto

van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde.

De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde van onderwerp.

Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond" en iedere euro die

je aan mij besteedde werd er een teveel. Nu heb je carrièrekans in een

andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen

honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je

"gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij

opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook

naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen

in en zei "ik weet zeker dat jullie een goede tehuis voor haar vinden". Zij

haalden hun schouders op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde

werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met

"papieren".

Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij

schreeuwde "nee pappa! Laat ze mijn hond niet meenemen!" En ik maakte mij

zorgen om hem en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en

trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je

gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te

kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog

een deadline halen, en ik nu ook.

Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden

wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed

tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?" Ze

geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke

bezigheden. Ze geven ons eten, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het

begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek hopend dat

jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts

een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden

met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon

tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden

wat hen te wachten stond, trok ik me terug in het verste hoekje van mijn

kennel en wachtte af.

Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en

ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig

stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde

me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat

er ging gebeuren, maar ik voelde ook een zekere opluchting. De "gevange van

de liefde" was aan het einde van zijn dagen gekomen. Omdat het mijn aard is,

had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik

zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatse ze een

tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte

haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten,

al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn

ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof zich door mijn

lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en

fluisterde "hoe kon je?" Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei

"het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat

het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar

ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest

zorgen, een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse

bestaan.

Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een

laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht

was. Ik dacht aan jou, lieve baas? Ik zal altijd aan je denken en altijd op

je wachten. Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.

Noot van de auteur

Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van "hoe kon je?", zoals

bij mij toen ik het schreef, komt dat doordat het een samenstelling is van

de verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asiels over de hele

wereld sterven. Iedereen mag het verhaal verspreiden voor niet - commerciële

doeleinden, zolang de auteur wordt vermeld. Gebruik het om mensen voor te

lichten, op websites, in nieuwsbrieven, op prikborden in asiels en

dierenartsenpraktijken. Vertel mensen dat een huisdier in huis nemen een

belangrijke beslissing is, dat dieren onze liefde en zorg verdienen, dat het

vinden van een ander, goed tehuis voor je dier je eigen verantwoordelijkheid

is en dat ieder asiel en iedere dierenbeschermingsorganisatie je daarover

goede adviezen kan geven, en dat alle leven kostbaar is. Doe alstublieft al

het mogelijke om te voorkomen dat een dier als ongewenst wordt afgemaakt.

Stuur dit door naar bekende zo dat ook deze mensen even stil staan bij de

dieren.

JIMM WILLIS, 2001