Na het overlijden van onze Saarloos wolfhond Dieng wilden wij snel een nieuwe hond aanschaffen. Het leek ons het beste voor onze overgebleven hond Bromo.
Wij hadden al elf jaar twee Saarloos wolfhonden gehad en dachten het ras wel een beetje te kennen dus de pup moest weer een Saarloos wolfhond worden.
Nou dat wij voor verrassingen kwamen te staan dat zal u begrijpen.
Wij hadden een keuze mogen maken uit 4 reuen. De grootste leek ons wel iets.
En wat was het grappig om te zien hoe de moeder zelf een hek kon open maken om even weg te glippen bij haar al te gretige jonkies.
Toen we naar huis reden fantaseerde we er op los. Zou deze pub ook zo slim zijn als zijn moeder?
Wij hadden besloten om hem Gentle te noemen. Van Walter en Conny kreeg hij als eerste naam Girika.
Het was een zonnige tweede pinksterdag dat wij Girika Gentle op mochten halen bij Walter en Conny Reek. Onze vaste oppas ging mee dan kon iedereen alvast aan elkaar wennen.
Op de weg terug naar huis zat Sjan achterin met op haar schoot onze nieuwe hond Gentle.
Opeens riep zij stop eens even want er komt langs twee kanten iets uit de hond. Hij spuugde en tegelijk poepte hij de handdoek vol waar hij zo lekker op lag.
Toen we thuis aankwamen hebben wij hem gelijk kennis laten maken met Bromo. Dit klikte niet meteen maar na een week waren het toch de beste maatjes.
De eerste maanden gingen voorbij met de normale streken van een jonge hond, een beetje graven, een beetje knabbelen op de meubelstukken enz.
Maar naarmate hij groter werd kon hij dus ook bij de dingen die op de tafel lagen en niet alleen aan de tafelpoten. Vanaf die tijd ontpopte hij zich als een ware dief.
Toen ik het vlees af wilde pakken slikte hij het in een keer helemaal door. Ik had dit met Bromo en Dieng nog niet meegemaakt. Die haalde nooit iets van het aanrecht..
Cees heeft een plaat gemaakt die over de spoelbak past zodat ik daar het vlees kan leggen om te ontdooien. Ook heb ik inmiddels een stolp gekocht waaronder iets wat eetbaar is gelegd kan worden, en een muizenklem op de pedaalemmer geplakt. Hij is hiervan een paar keer flink geschrokken en blijft nu tenminste uit de pedaalemmer. Op de vuilnisbak buiten ligt een grote stoeptegel want ook daarvan weet hij het deksel af te gooien en vervolgens de inhoud eruit te halen. Gentle heeft inmiddels al veel kunnen stelen, omdat ik niet consequent genoeg ben in het gebruiken van al deze veiligheids- maatregelen.
Een doos met gebak, en jawel hoor Bromo zijn neus zat ook onder de slagroom dus die heeft nu ook ontdekt dat het loont om af en toe eens op het aanrecht te kijken. O, ja weet je wat lekker is kruidenboter, zelfs de andere dag ook nog. Gentle heeft een keer een hele kuipje kruidenboter opgegeten (stond ook weer zo maar voor het pakken op tafel).
De volgende dag hielden we hem in de gaten want nu zou hij toch wel eens last kunnen krijgen van zijn darmen. Toen het zover was dat hij ging poepen kregen we de volgende verrassing.
Hij was klaar en draait zich, om snuffelt aan de verse hoop en begint met smaak de hele hoop weer op te eten. Toch lekker die kruidenboter. Met zijn darmen is echt niks aan de hand, want zelfs een pot uierzalf heeft hij opgegeten en niet eens dunne poep. Het is zelfs nu al zo erg dat alles wat op het aanrecht ligt er aan moet geloven. Ik heb laatst zeker 5 minuten met hem zitten overleggen of hij aub het mes (wat hij met het lemmet in zijn bek had) los wilde laten. Ik kon het niet zomaar uit zijn bek trekken want wie weet wat ik dan kapot zou maken. Nadat ik gezegd had dat hij een stukje kaas zou krijgen liet hij los en liep naar de koelkast. Triomfantelijk keek hij Bromo aan alsof hij wilde zeggen dat heb ik toch maar weer mooi voor elkaar gekregen.
Ik kan hier nog zeker een aantal pagina's mee vol schrijven maar het komt steeds op het zelfde neer.
Onze Gentle is een DIEF in hart en nieren.
